Er zat een moment dat Catherine Keyl dacht: ik pak mijn tas en ik ben weg. Niet van het leven, hoor, maar van de set van Harry Mens. Gewoon, zo’n ‘kop vol, ben jullie even kwijt’-gevoel. Alsof je midden in een gesprek over het weer ineens denkt: waarom praat ik hierover? Terwijl je gewoon thee wil. Maar nee, ze bleef zitten. Omdat opstaan en weglopen misschien goed staat in een krant, maar in het … [Read more...] about Catherine Keyl wilde weglopen tijdens interview
Nieuwe Revu
Harry Mens verrast Mart Smeets
Ik zat gisteren met een kop thee, luisterend naar de radio. De zon scheen, de was draaide, en ineens: een bekende stem. Mart Smeets. Altijd serieus. Alsof hij elk moment een doelpunt moet oproepen. Maar nu? Lachte hij. Hard. Om Harry Mens. Harry Mens, zei hij, ‘Wie is dat? Nooit van gehoord!’ Alsof hij een boekenkast doorzoekt met alleen titels van eigen verhalen. Grappig, want Harry Mens is ook … [Read more...] about Harry Mens verrast Mart Smeets
Lale Gül en de holle blik die niet hol was
‘Domme, holle blik.’ Mooi gevonden, Nieuwe Revu. Net als ‘plastic denkers’ en ‘gebrek aan inhoud’. Leuk allemaal. Maar wacht even – sinds wanneer is het een misdaad om fris, jong en vrouwelijk te zijn op tv? Lale Gül wordt afgeslacht in een tijdschrift dat nog steeds doet alsof het de moralist van de Nederlandse cultuur is. Twee ‘prominenten’ – naamloos, uiteraard – durven haar te bestempelen als … [Read more...] about Lale Gül en de holle blik die niet hol was