Ik zat gisteren met een kop thee, luisterend naar de radio. De zon scheen, de was draaide, en ineens: een bekende stem. Mart Smeets. Altijd serieus. Alsof hij elk moment een doelpunt moet oproepen. Maar nu? Lachte hij. Hard. Om Harry Mens.
Harry Mens, zei hij, ‘Wie is dat? Nooit van gehoord!’ Alsof hij een boekenkast doorzoekt met alleen titels van eigen verhalen. Grappig, want Harry Mens is ook tachtig. Net als Mart. Dezelfde maand geboren. Januari 1947. Maar in de media voelt dat als een andere planeet.
Nieuwe Revu dacht: laten we eens bellen. Twee mannen, zelfde leeftijd, totaal andere wereld. En inderdaad: de ene wordt gevierd met repores, de ander met stilte. Of bijna. Want Harry Mens zei iets over Catherine Keyl. Iets bizar. En dat was blijkbaar genoeg.
Maar Mart Smeets? Die weet niet wie het is. En dat zegt meer dan honderd interviews. In de media telt niet alleen leeftijd. Maar ook: wie roept jou nog op? Wie schrijft over jou? En wie lacht om jou – zonder dat je het hoort?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘