Goedemorgen, lieve landgenoten. Tina Nijkamp was vroeg wakker, en niet voor niks. Ze stond gisterochtend in Goedemorgen Nederland, met haar ochtendmens-aura en een verhaal over Groenland. Ja, Groenland. Dat ijsblokje dat ineens hot is in de geopolitiek, dankzij Trump die het wil kopen als een verkeerd begrepen vakantiepark.
Maar Tina? Zij zag het van de lekkere kant. Geen ijsschotsen, geen staatsgrepen, geen drama. Nee, zij had het over muffins. Lekkere muffins. En een koffiebar. Alsof ze in Utrecht was geweest, maar dan met meer zeehonden op de achtergrond.
Ik zeg het maar even: als dit de toekomst van reisjournalistiek is, dan pak ik mijn rugzak en ga naar Emmen. Daar heb je ook lekkere muffins, en geen geopolitieke spanningen. Alleen wel een afslag die altijd in de file staat.
Maar serieus: wat zegt het dat een van onze bekendste mediakijkers terugkomt van Groenland en het enige wat ze noemt een muffin is? Is het ongemakkelijk? Ja. Is het menselijk? Zeker. In plaats van over het klimaat of de cultuur te praten, deelt ze een koffiebar-ervaring. Alsof ze zegt: “De wereld stort in, maar mijn muffin was perfect.”
Misschien is dat juist de kracht van Tina. Ze maakt het grootse klein. Geen preken, geen drama, gewoon: koffie, muffin, verder gaan. Terwijl de wereld ruziet over grondstoffen en macht, denkt zij: “Was de koffie goed? Ja. Was de muffin zacht? Ja. Voldoende.”
En eerlijk: wie van ons zou niet zo zijn? Je bent op een plek waar niemand komt, je ziet een koffiebar, je denkt: “Eindelijk, iets herkenbaars.” Dan neem je een muffin, en de wereld is weer in orde.
Dus dankjewel, Tina. Voor de koffie, de muffin, en het feit dat je Groenland niet verkoopt als een slagveld, maar als een plek met bakkerijvoorzieningen. Dat is pas heldenmoed.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘