“Ik voel me leeg,” zegt een bekende acteur in tranen tegenover een glossy blad. Niet vanwege een relatiecrisis of burn-out, maar omdat zijn laatste serie op Videoland slechts 12.000 views haalde. En ja, ik snap de teleurstelling, maar sinds wanneer is het ‘uitzien alsof je iets betekent’ afhankelijk van het aantal kijkers op een platform waar de algoritmes bepalen of jij relevant bent of niet?
We leven in een tijd waarin emoties worden gemeten in streams, waarin een carrière kan instorten omdat je niet viral gaat op TikTok. Maar wie bepaalt eigenlijk wat ‘succes’ is in deze mediawolvenkuil? Niet de kijkers. Niet de makers. Nee, het zijn de platforms. En wij, het publiek, kopen het allemaal gewoon.
RTL roert in de pap met hun reality-drama’s, Videoland doet alsof het de Nederlandse Netflix wordt, en Prime Video investeert in bloedstollende thrillers die niemand aanzet. Intussen worden échte verhalen, échte mensen, platgewalst onder de druk van algoritische verwachtingen. En wie lacht er eigenlijk achter de schermen? Precies: de mensen die nooit op tv hoeven.
Het is geen crisis van het talent. Het is een crisis van de waarde. En zolang wij blijven klikken op ‘mensen die instorten onder de druk van de media’, in plaats van vragen stellen bij het systeem dat ze kapotmaakt, zijn we allemaal medeplichtig.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘