Ooggetuigen zijn dood.
Roxane van Iperen gooit het er zo uit, en ze heeft gelijk: we zien niet meer wat er is, we zien wat past bij onze rage, onze tribe, ons gekleurde scherm. Een foto? Bewijs? Lulkoek. Als het niet past bij jouw waarheid, dan is het fake. En als het wél past, dan is het waarheid – of je het nu zelf hebt gefilmd of van een of andere anonieme Telegramgroep gekregen.
Ik zit er tot over mijn oren in. Media, influencers, algoritmes – we zijn allemaal bezig met het vormen van een realiteit die lekker in de kleren zit. De waarheid? Die is allang niet meer iets wat je vastlegt. Die koop je. Of je gelooft erin.
En wie bepaalt wat er dan wél klopt? De meeste stemmen? De grootste rage? De meest gedeelde meme? Nee, natuurlijk niet. De meest overtuigende verteller. En dat is vaak niet degene met de feiten.
Ik zie het elke dag: mensen die zweren bij een verhaal dat niet klopt, gewoon omdat het *voelt* als waar. Alsof emotie nu harder is dan evidence. En weet je wat het gekke is? Dat werkt. Want geloof is macht. Zeker als je het goed verkoopt.
Maar pas op: als we blijven zien wat we geloven, en niet meer geloven wat we zien… dan is de waarheid gewoon een product geworden. En jij bent de klant.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘