Nou ja, weer eens wat. Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en denk: waarom begint iemand die net is vertrokken bij een programma meteen over zijn ex-collega’s? Alsof je bij het verlaten van een relatie nog snel roddelt over je ex aan de buren. Albert Verlinde, hoor. Eerst RTL Tonight, dan stilte, en nu: pats, een uitje naar Lale Gül. “Ze neemt zichzelf te serieus.” Alsof serieus zijn een ziekte is.
Ik snap het wel, hoor. Je wilt laten zien dat je nog steeds relevant bent. Maar moet dat per se door iemand af te kraken die gewoon haar werk doet? Lale Gül, die zich inzet voor jongeren, die zich inleeft, die serieus is? Ja, nou en? Moet iedereen nu stand-up gaan doen tijdens het nieuws?
Ik zet de tv uit. Geen zin in dit soort spelletjes. De mediawereld is net een kantine op maandagochtend: iedereen praat over elkaar, niemand eet zijn brood. En Albert? Die staat achter de koffieautomaat met een boos verhaal. Alsof hij de enige is die ooit iets heeft meegemaakt.
Maar weet je wat het is? Als je weggaat, hoef je niet per se nog een keer op de deur te trappen. Laat het gewoon rusten. Dan lijkt het alsof je iets beters te doen had. Nu lijkt het vooral: jaloers of gekrenkt. En dat is zo’n beetje het tegenovergestelde van serieus.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘