Ik zat gisteren thee te drinken, heel gewoon, met een koekje. En ineens denk ik: waarom val ik niet af met een injectie? Dan hoef ik niet te sporten. Dan hoef ik niet te denken. Dan hoef ik alleen maar te spuiten. En toch: ik word er niet dik van. Van die gedachte, bedoel ik.
Guido den Aantrekker vindt Angela de Jong lui omdat ze Ozempic gebruikt. Alsof ze een knop heeft ingedrukt en nu gewoon zweeft naar een kleinere maat. Alsof ze niet meer hoeft te worstelen met de broodtrommel, de koekjestrommel, de emotietrommel. Alsof ze niet meer hoeft te worstelen met zichzelf.
Maar Guido, schat, sinds wanneer is zorg voor jezelf lui? Sinds wanneer is hulpzoeken lui? Moeten we allemaal eerst drie maanden huilend op de bank zitten voor we mogen spuiten? Moet je eerst je laarzen uittrekken en zeggen: “Ik ben klaar met vechten”? Moet je eerst een realityspecial maken?
Ik snap het wel, hoor. Vroeger: je at minder, je bewoog meer, je had pech. Nu: je spuit, je verliest gewicht, je lacht. En ineens is het lui. Maar wie bepaalt wat lui is? De man die zegt dat je eerst discipline moet proberen? Alsof discipline geen spier is die je moet trainen? Alsof iedereen die spuit niet al jaren heeft geprobeerd om zonder te leven?
Angela de Jong zegt niet dat het makkelijk is. Ze zegt dat het werkt. En Guido zegt dat het lui is. Maar misschien is het juist moed. Moed om te zeggen: ik kan dit niet alleen. Moed om te zeggen: ik wil beter voelen. Moed om te zeggen: ik wil niet meer worstelen met mijn eigen spiegel.
En Guido? Die zit nog steeds met zijn eigen spiegel. Alleen zegt hij: “Probeer het eerst eens op zelfdiscipline.” Alsof dat geen privilege is. Alsof dat voor iedereen werkt. Alsof we niet allemaal gewoon proberen om in ons vel te blijven.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘