Eerst dacht ik: twee vrouwen, één microfoon, moet toch te doen zijn. Maar nee. Nu hoor ik al dat er misschien beveiliging nodig is. Alsof het een concert van een tieneridool wordt, niet een podcast. En dan nog wel tussen twee vrouwen die niets anders doen dan over tv praten. Alsof het leven zo gevaarlijk is als je te veel afleveringen van ‘Pels’ hebt gezien.
Ik snap de spanning wel. Tina zegt wat ze denkt. Angela ook. Alleen denken ze vaak precies het tegenovergestelde. En als je dan ook nog eens in beeld moet, met een beetje licht, een goede haardroger en een microfoon die werkt, dan wordt het ineens serieus. Dan wordt een gesprek een duel. Dan wordt een opname een gevecht. Dan moet je denken: wie wint er? En wie moet er vluchten?
Maar kom op. Dit is geen gladiatorenspel. Dit is een podcast. Je zit op een stoel, je praat in een microfoon, en daarna zet iemand het op internet. Niemand sterft. Niemand verliest zijn baan. Behalve misschien de technicus die de opname moet monteren. Die heeft pech.
Waarom nu juist deze twee? Omdat het klik geeft? Omdat mensen denken: o, daar wil ik bij zijn, als die twee elkaar aankijken alsof ze een kroket tegenhouden? Misschien. Maar ik denk eerder: wie zet de thee? Wie zorgt dat er geen ruzie is over de airco? Wie zegt als eerste: “Hé, we doen dit toch gewoon?”
Het zou mooi zijn als het gewoon twee vrouwen zijn die praten. Over tv. Over werk. Over wat er mis is met ‘Pels’. Maar nee. Nu is het opeens: beveiliging mee? Alsof het een staatsgevaar is. Alsof de koningin in gevaar is. Alsof het niet gewoon twee vrouwen zijn met een mening en een goed gekapt kapsel.
Ik zeg: laat de deur open. Geen bodyguards. Geen protocole. Gewoon twee stoelen, één microfoon, en een beetje moed. En als het echt te heet wordt: zet de ventilator aan. Of stop met praten. Of lach. Dat helpt ook.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘