Jeroen Pauw zit daar zo tevreden in zijn stoel. Koffie in de hand, glimlach op het gezicht. En dan ineens: ‘Heb jij het met Eus over Sterren op het Doek gehad?’
Carrie ten Napel kijkt alsof ze een wesp insliep. “Moet dit?!” zegt ze. Niet boos, maar alsof iemand net haar favoriete mok heeft gebruikt zonder het te vragen.
Het is zo’n moment. Je bent al jaren bij het grote publiek bekend, je hebt je plekje, je doet je ding. En dan komt iemand – in dit geval Jeroen – en roept de naam van Eus. Alsof Eus nog steeds de koning van de gouden uurtjes is. Alsof je carrière pas echt begint als hij je ziet zitten.
Maar Carrie is niet van gisteren. Ze is geen beginneling die met trillende handen op de bank zit. Ze heeft zelf al genoeg gedaan. Ze weet wat ze waard is. En nu moet ze ineens uitleggen waarom ze Sterren op het Doek doet, alsof het een sollicitatiegesprek is?
Terwijl ik thuis zit met mijn thee, denk ik: waarom vragen ze dat eigenlijk? Is het nodig om altijd terug te vallen op oude namen? Alsof de tvwereld zonder Eus geen lucht heeft. Alsof niemand zonder zijn zegen iets mag doen.
Carrie niet. Zij zegt het gewoon hardop. “Moet dit?!” En eigenlijk heeft ze gelijk. Waarom mag een vrouw niet gewoon een programma overnemen zonder dat er een man uit de jaren negentig wordt aangehaald?
Het is alsof je een nieuwe jurk draagt en iemand zegt: ‘Leuk, maar je moeder had betere.’
Het programma komt terug. Carrie staat voor. En zij beslist hoe het gaat. Niet Eus. Niet Jeroen. Zij.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘