Nou ja, boos. Dat is te veel gezegd. Maar wel een beetje ongemakkelijk. Alsof je per ongeluk in je slippers naar de supermarkt bent gewandeld en dan iedereen je ziet. Zo voelt dit een beetje. Johan Derksen, de man van de snor en de harde mening, zit rustig op een stoel. En op zijn schoot? Lale Gül. Niet klein, niet schuin, niet ‘even hier voor de foto’. Nee, pontificaal. Alsof het een troon is en hij de koning van VI.
En dan die titel. Dan denk je: o, een boek over voetbal, of over meningsuitwisseling, of over hoe je ouder wordt zonder je snor kwijt te raken. Maar nee. Het is een boek over samenleven. Over verschillen. Over luisteren. En dan zit ze op zijn schoot. Op de cover. Alsof het een reclame is voor ‘koffie met een vleugje spanning’.
Ik snap de bedoeling. Ze willen laten zien: kijk, wij kunnen het toch samen. Johan uit Emmen, Lale uit Rotterdam. Hij met zijn jarenlange ervaring in schelden, zij met haar pen en haar geduld. Maar moet dat nou op schoot? Is dat nodig? Alsof we weer op de lagere school zitten en de juf zegt: ‘Wie wil er op de knie van de directeur?’
Er zijn mensen die het vies vinden. Niet smerig, hoor. Maar viezig. Alsof je per ongeluk iets zegt tijdens een stil moment in de kerk. Ongemakkelijk. Niet verkeerd, maar… ja, hoe zeg je dat? Raar. Niet bij. Alsof je een pak melk opendoet en het toch nog goed is, maar het ruikt éven raar.
Misschien is dat precies de bedoeling. Misschien wil je juist dat mensen kijken. Twee keer. Drie keer. En dan het boek kopen. Maar ik vraag me af: had het ook zonder schoot gekund? Een foto naast elkaar. Handen in de zak. Of gewoon twee koppen thee op tafel, en een boek ertussen. Samen, maar niet op elkaar.
Het is tenslotte een boek over samenleven. Niet over poseren.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘