Nou zeg. Grootmoeder worden én uit de zorg vallen. Twee klappen voor één slag, zou je bijna denken. Maar Anita Witzier? Die laat zich niet kennen. “Ik ben bijna 65,” zegt ze, alsof ze de leeftijd opzoekt in de wasmachine. Alsof het niks is. Alsof ze niet net is gedumpt door de zorg waar ze jaren trouw voor werkte.
Maar wacht – zij noemt het vrijheid. Vrijheid! Alsof ze op een scooter door Zuid-Frankrijk raast met een sjaaltje om. Terwijl de rest van ons bij de minste verandering in dienstregeling al denkt: ben ik nu ontslagen of gewoon vergeten?
De NPO zegt niks. KRO-NCRV ook niet. Geen drama, gewoon een contract dat afloopt. Alsof je een abonnement op Netflix laat eindigen. Maar toch voelt het als: tot maaands, meid. Je was leuk, maar we gaan verder zonder jou.
En dan word je ook nog grootmoeder. Alsof je leven een seizoen krijgt met een nieuwe cast. Misschien is dat wel de echte vrijheid: minder camera’s, meer kleinkinderen. Minder deadlines, meer knuffels.
Maar ik hoor haar denken: “Zou ik nou echt vrij zijn… of gewoon oud genoeg om weg te mogen?”
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘