Je kent dat gevoel, hè? Je bent op zoek naar iets fris, iets nieuws, en dan beland je toch weer bij de bakker van je jeugd. Alleen is de broodtrommel nu leeg. Zo voelt het ook voor Arjen Lubach, zegt tv-criticus Victor Vlam. Maar dan dus op tv.
Hij dacht: frisse wind, nieuwe kijk, nieuw begin. En dan? Eén seintje van RTL 4 en ineens praat niemand meer over je. Alsof je in een gesprek rookt, maar niemand merkt dat je überhaupt iets zegt.
Zondag met Lubach was ooit het moment waarop Nederland zich afvroeg: wat zegt hij nu weer? Nu is het meer: wie zegt er wat over hem?
Vlam zegt dat Lubach spijt heeft. En niet zomaar een beetje. Nee, “spijt als haren op zijn hoofd”. Dat is veel. Zeker als je kaal bent. Dan is het spijt per vierkante centimeter extra zwaar.
Maar kom op, Arjen. Je had het goed. Je had invloed. Je had een stem. En dan kies je voor een zender die denkt dat “actuele satire” een quiz met vlaggetjes is?
Het is alsof je na jaren in de regen een paraplu koopt… en die vergeet mee te nemen.
RTL wil kijkcijfers. Dat snap ik. Maar satire is geen koffie. Je kunt het niet zomaar ophalen bij de drive-in. Het moet groeien. Branden. Irriteren. Niet knipperen met lichtjes en zeggen: “Zie je wel, we zijn nog actueel!”
En nu? Nu zit Arjen misschien wel met de afstandsbediening in zijn hand, kijkt naar zijn eigen zender en denkt: had ik maar bij de publieke omroep gebleven. Daar is het ook niet perfect, maar daar mag je nog zeggen wat je denkt. Zonder smile. Zonder jingle.
Maar goed. Misschien is dit precies de grap. Misschien is de hele overstap één grote satire. En zijn we allemaal binnen.
Dan: bravo, Arjen. Dan heb je ons mooi te pakken.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘