Arjen Lubach zit op de bank. Zijn voeten op tafel, een kop thee naast de afstandsbediening. De zomer komt eraan, en met haar: een flinke verhuizing op het tv-scherm. Niet fysiek, hoor, maar in de roosterhierarchie. RTL 4 schuift hem op. Of liever: schuift hem opzij.
Hij wordt kleiner. Kijkcijfers te laag, te weinig jonge kijkers, te veel verstand, wie zal het zeggen. Maar goed, dat is het leven achter de schermen. Geen glans, geen bloemen, gewoon een nieuwe tijdslot. Alsof je na jaren in de huiskamer wordt verhuist naar de bijkeuken.
En dan komt er een tip. Een echte scoop. Iets groot. Iets schokkends. Iets waar de media van zullen smullen. Iets wat hem weer in de kijker kan zetten. Maar Arjen? Hij kijkt ernaar alsof het een vergeten sok is onder de bank.
“Bel de krant maar,” zegt hij.
Alsof het niets is. Alsof hij geen tv-man meer is, maar een soort postbode voor andermans nieuws. Geen interesse. Geen gretigheid. Geen clickbait-gevoel. Alsof hij zegt: “Ik ben klaar met dit circus.”
Maar is hij dat? Of is het gewoon trots? Een man die weigert te springen terwijl de kijkcijfers schreeuwen?
Misschien is het juist daarom interessant. Niet wat hij zegt, maar wat hij niet doet. Geen greep naar de schreeuwende koppen. Geen drama. Geen gekonkel. Gewoon: “Nee, dank je.”
En terwijl andere presentatoren nu al hun moeders zouden bellen voor een quote, zet Arjen gewoon de tv aan. Op zoek naar iets leuks. Of gewoon iets dat werkt.
Misschien is dat juist de echte scoop.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘