Weer een boek van Astrid Holleeder. Morgen ligt het nieuwe al in de winkel. Vijfde al. Dat is meer dan één per twee jaar. En het thema? Zelfde als altijd: zij is eenzaam. Haar broer zit in de gevangenis. Ze durft niet te winkelen. Ze mist een man. Ze mist een vriendin. Ze mist een hond. Ze mist een leven.
Ik zeg niet dat het niet waar is. Misschien is het zelfs echt zo. Maar na tien jaar en vijf boeken, moet je toch eens vragen: is het verdriet nog een reden om te schrijven? Of is het gewoon een reden om te verkopen?
Er zijn mensen die zeggen: “Ze profiteert ervan.” Alsof verdriet een baantje is. Werken bij verdriet. Uren registreren. “Vandaag weer twee uur huilen op de bank. Dat komt in het boek.” Maar wie ben ik? Misschien is dit gewoon hoe ze overleeft. Schrijven als reddingsboot. Alleen: de boot begint te lekken. Of is het juist de bedoeling dat hij zinkt? Dan roept ze harder om hulp. En kopen we weer een boek.
Ik heb haar laatste gelezen. Echt waar. Niet alles, maar genoeg. Ze schrijft goed. Dat moet gezegd. Maar ik word er niet vrolijker van. En ik word ook niet wijzer. Want het is altijd hetzelfde verhaal: de schaduw van Willem. De angst. De brieven die niemand leest. De mensen die weglopen. De buren die denken: “Daar woont ze, hè? Die zus.”
Maar ja. We kopen het. We lezen het. We praten erover. Dus waarom zou ze stoppen? Iedereen wil aandacht. Zij krijgt die via een boek. Anderen via Insram. Weer anderen door te schreeuwen in een talkshow. Zij doet het met een pen. Rustig. Op de bank. Met een kop thee. En een volgende titel al in haar hoofd.
Misschien is de echte boodschap niet: “Ik ben eenzaam.”
Maar: “Ik ben er nog.”
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
