Nou, daar zit ik dan. Kop thee in de hand, afstandsbediening op schoot. Kijk naar Camiel Kesbeke, die met een licht bezorgd gezicht zegt: “Ik wil niet als Peter Gillis eindigen.” En ik denk: meid, wie wel?
Peter Gillis, die man die van niks een show maakte, van een boterham een drama. En nu zit Camiel, augurkenkoning van Nederland, met dezelfde telefoon in zijn hand, dezelfde kijkers, dezelfde spotlights. Maar hij denkt: wacht, wil ik dit wel? Wil ik dat mijn leven elke week op tv staat, ook al zit er een augurk tussen mijn oren van de stress?
De Augurkenkoning is een hit. Mensen kijken. Mensen lachen. Mensen denken: oh, dat zijn toch gewoon echte mensen? Maar Camiel ziet het. Hij ziet hoe het kan lopen. Eén keer een grapje, dan een interview, dan een talkshow, dan een comeback die niemand wilde… Nee, zegt hij. Ik stop voordat ik mezelf word.
En eerlijk? Respect. Want in een wereld waar iedereen schreeuwt voor aandacht, is het moedig om te zeggen: ik doe niet meer mee. Zelfs al ligt er een contract op tafel en ruikt het naar geld.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘