Renze Klamer heeft weer z’n oude truc uit de kast gehaald. Zet twee mensen die elkaar niet kunnen luchten of zien aan tafel, geef ze een microfoon en kijk wat er gebeurt. Gisteren was het weer zo ver. Catherine Keyl en Jan Slagter, twee jaar na hun bekende tv-ruzie, weer oog in oog. Alsof er niks gebeurd was. Alsof je na een knallende ruzie gewoon weer koffie komt drinken alsof je oma jarig is.
Toen, in januari vorig jaar, vloog het uit de hand. Nu? Glimlachjes. Handjes geven. Alsof het allemaal een misverstand was. Alsof ze niet pal voor de camera tegen elkaar hadden geschreeuwd. Maar goed, dat is natuurlijk het idee. Eerst drama maken, dan verzoening verkopen. Net als in een soap. Maar dan met meer stropdassen.
Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en denk: waarom doen we dit eigenlijk? Is het nu verzoening of gewoon goed gescenariseerd tv-genius? Want laten we eerlijk zijn: als jij en je buurman ruzie hebben gehad over de grofvuilcontainer, kom je niet twee jaar later glimlachend bij Renze zitten. Dan blijf je gewoon binnen.
Maar zij doen het wel. En het kijkt goed. Mensen houden van een happy end. Zelfs al is het gespeeld. Zelfs al weet iedereen dat het niet echt is. Toch? Of is het dit keer echt? Wie weet. Misschien hebben ze inderdaad een paar uurtjes gepraat, een glas wijn gedronken en gedacht: ach, het leven is te kort voor zo veel boosheid.
Maar ik blijf sceptisch. Want zolang de kijkcijfers meespelen, zit Renze straks weer met een ander stel die elkaar haat. En dan begint het weer opnieuw. Drama. Tranen. Verzoening. En wij kijken. Weer.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
