Renze Klamer zit weer eens in de problemen. Maar niet met de belastingdienst of een verkeersboete. Nee, dit keer is het binnen. In de studio van Shownieuws. Daar werkt hij. Of nou ja, werkt. Soms lijkt het meer op toneelspelen.
Jordi Versteegden, die we kennen van ‘ik weet wie er ruzie heeft’ en ‘nee, dat jurkje mag niet’, vond het gedrag van Renze te veel van het goede. “Egocentrisch”, zei hij. Alsof Renze denkt dat de wereld om hem draait. En misschien denkt Renze dat ook echt. Wie weet denkt hij dat al sinds hij voor het eerst in de spiegel keek en dacht: “Ah, daar ben ik. De held.”
Maar dan is er Dyantha. Zij zegt: “Gekleurd.” Niet “gek”, niet “egocentrisch”, maar “gekleurd”. Alsof Renze een schilderij is van Piet Mondriaan, maar dan met meer emotie. Of misschien gewoon een beetje gekleurd door de zon. Wie zal het zeggen.
Het gekke is: Renze probeert het goed te maken. Dit weekend twee interviews. Alsof je na een ruzie met je buurman ineens twee keer op een rij langs komt met zelfgebakken koek. “Hier, Renze-de-koekjesbakker. Vrede?”
Maar is het wel nodig? Moeten we zo’n ophef maken over een beetje gekibbel achter de schermen? In een wereld waar de afstandsbediening kapot is en de thee koud wordt, praten we over wie wie “gekleurd” noemde.
Toch zeg ik: pas op. Want als de sfeer in een studio zo strak zit als een te strakke broek, dan merk je dat op tv. Dan klinkt het gesprek geforceerd. Dan denk je als kijker: “Waarom lacht niemand echt?” En dan pak je de afstandsbediening en zet je op iets anders. Bijvoorbeeld op een programma waar mensen gewoon thee drinken en niks moeten “repareren”.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘