De afstandsbediening ligt koud. Geen quiz, geen gekken, geen Paulien. En nu? Nu zit je met een lege stoel en een klok die tikt. Twee maanden. Zo lang duurt het nog voor de opnames van De Slimste Mens beginnen. Maar wie gaat er zitten? Wie mag straks de vragen beantwoorden alsof het niks is, terwijl de camera op je rug prikt?
Paulien is weg. Dat zit. En toch moet er iemand komen. Iemand die niet probeert Paulien te zijn, maar gewoon zichzelf. Want dat was zij ook: zichzelf. Geen gekke trucs, geen schreeuwen. Gewoon: rust. Kennis. Een glimlach. En dan: antwoord.
Maar nu? Nu is het zoeken. Zoeken naar iemand die dat kan. Niet te snel, niet te hard. Gewoon… slim. En mens. Niet een die denkt dat kennis show moet zijn. Nee, iemand die weet dat een goede stilte soms meer zegt dan een encyclopedie.
Ik hoorde iemand zeggen: “Herman van der Zandt weet het misschien al.” Misschien. Maar weten is één ding. kiezen is wat anders. En dan nog: opnemen. Voor de camera. Alsof niks is. Alsof Paulien er nog is. Alsof die lege stoel gewoon een stoel is.
Maar dat is-ie niet.
Het is een plek. Een plek die warm was. Die lachte. Die wist. En nu? Nu is die plek koud. En de tijd? Die wacht niet. Twee maanden. Genoeg voor een nieuwe naam. Te weinig voor een nieuw gevoel.
Maar misschien is dat ook niet de bedoeling. Misschien moet het gewoon doorgaan. Rustig. Zonder poespas. Met een kop thee in de hand en de hersenen aan. Net als vroeger. Net als met haar.
Wie het wordt? Geen idee. Maar ik hoop dat het iemand is die niet denkt: “Ik moet nu de ster zijn.” Maar: “Ik mag nu meedoen.” En dat is wat anders.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
