Weet je wat ik vandaag dacht tijdens het schudden van de krant? Dat wij allemaal ouder worden. Behalve de tv. Die blijft jong. En knalrood. Net als de deur van Vandaag Inside.
Johan zegt dat Talpa Catherine te oud vindt. Wilfred zegt: “Maar ze is geweldig!” En Johan: “Ja, maar ze is tachtig.” Alsof tachtig een ziekte is. Alsof je op je verjaardag een brief krijgt: “Gefeliciteerd, je bent officieel te oud voor de tv.”
Maar wacht. Johan zelf is ook niet bepaald zestien. Zijn haar is grijs, zijn blik is scherp, en hij drinkt bier alsof het medicijn is. Toch zit hij elke dag aan tafel. Niet omdat hij jong is, maar omdat hij meezit. Omdat hij iets zegt. Of juist zwijgt. Omdat hij er is.
Catherine Keyl is er ook. Al jaren. Al decennia. Ze heeft het nieuws verteld toen wij nog met een snoer belden. Toen de tv nog in zwart-wit was en de reclames korter dan een TikTok. En nu zou ze niet welkom zijn? Omdat ze oud is? Maar wat is “te oud” eigenlijk? Is het wanneer je niet meer weet wat een livestream is? Of juist wanneer je beter weet dan wie dan ook hoe je een gesprek moet voeren?
Ik zeg niet dat iedereen die oud is, aan tafel moet. Maar als je iemand buitensluit omdat hij of zij tachtig is, dan zeg je eigenlijk: “We willen alleen mensen die nog op Insram staan.” En dan word je geen talkshow. Dan word je een modeshow.
Talpa zegt niks. Dat doen zenders vaak. Ze zeggen niks, maar doen alles. En intussen zit Catherine thuis. Met thee. Misschien wel met een afstandsbediening in haar hand. En denkt: “Ik mag niet komen. Omdat ik oud ben.”
Maar oud zijn is geen fout. Het is een bewijs. Een bewijs dat je lang genoeg geleefd hebt om dingen te zien. Te horen. Te zeggen. En dat is precies wat tv nodig heeft. Niet alleen jonge gezichten. Maar ook oude stemmen.
Laat haar komen. Niet omdat ze ooit beroemd was. Maar omdat ze nog steeds iets te zeggen heeft. En als dat niet genoeg is, dan is de tafel te klein. En dat is geen schande voor haar. Maar voor hen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
