Weet je wat ik raar vind? Dat mensen denken dat nieuws moet voelen als een warme douche. Netjes, zacht, en precies op temperatuur. Maar soms is nieuws gewoon koud water in het gezicht. En dan kijk je toch weg, hè? Erik de Zwart doet dat nu. Sinds de coronatijd kijkt hij niet meer naar het NOS Journaal. Niet omdat hij bang is voor kou, maar omdat hij denkt: dit is geen douche meer, dit is een stortbui van één verhaal.
Hij zegt: het is te eenzijdig. Alsof je elke avond dezelfde soep krijgt, maar dan met een andere lepel. En ja, in de coronatijd werd dat voor veel mensen duidelijk. Plots stonden de zorgmedewerkers op het balkon, en klonk er geklap. Mooi, toch? Maar Erik denkt: waar was dat geklap voor? Voor de waarheid? Of voor het verhaal dat we allemaal wilden horen?
Hij is geen anti-vaxxer, hij is geen complotdenker. Hij is gewoon iemand die vroeger in de radio zat. Iemand die weet hoe je een verhaal vertelt. En nu zegt hij: dit verhaal klopt niet. Niet omdat het niet waar is, maar omdat het niet helemaal is. Alsof je een plaatje ziet van een puzzel, maar je weet dat er stukjes ontbreken.
Maar hier is het gekke: als iedereen wegkijkt bij het journaal, wie kijkt er dan nog? Wie zegt: hé, wacht, dit klopt niet? Of juist: dit is belangrijk? Als Erik niet kijkt, en jij niet kijkt, en ik niet kijk… dan is er niemand meer bij de tv. Dan is het stil. En stilte is ook een soort nieuws.
Ik zeg niet dat het NOS Journaal alles goed doet. Of alles fout. Maar als we allemaal stoppen met kijken omdat het niet precies is zoals wij willen, dan kijken we straks alleen nog naar onszelf. En dat is geen journaal. Dat is een selfie.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
