Weet je wat ik ook zat ben? Dat mensen tegen me zeggen: ‘Jij zegt altijd precies wat je denkt!’ Alsof dat een compliment is. Alsof ik een soort held ben, omdat ik mijn mond open doe. Nou, Wilfred Genee is klaar met dat circus. En eerlijk? Ik snap het.
Hij zegt: ‘Schijt aan hebben!’ En dat klinkt bot, hè? Maar het is eigenlijk gewoon moe. Moe van de schaarste. Niet van geld, nee, van context. Want elke keer als hij iets zegt, wordt het opgepakt als een statement, een storm in een theepot. Terwijl hij gewoon aan het kletsen was. Net als wij allemaal bij de koffieautomaat.
Hij stelde vragen, altijd. Iedereen aan het hemd trekken, dat was zijn ding. Maar nu? Nu wil hij niet meer. Geen interviews meer. Geen uitleg. Geen ‘maar wat bedoelde u dan wél?’ Niks. Stilte. En ik zeg: eindelijk.
Want wij doen het ook, hè? We scrollen, lezen een kopje, en denken: ‘Wat een eikel.’ Terwijl we niet eens weten wat er voor en na die zin stond. Wilfred ziet dat al jaren. En nu zegt hij: genoeg. Ik geef geen uitleg meer aan mensen die niet luisteren.
Toch vind ik het spannend. Want als de mensen die altijd luid zijn, opeens zwijgen… wat blijft er dan over? De stilte? Of alleen nog meer lawaai van de rest?
Ik zet de tv uit. Drink thee. En denk: misschien is zwijgen nu juist het meest opvallende wat je kunt doen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘