Er was een tafel. Vier mensen. Een vraag over Israël. En één vrouw die niks zei.
Niet omdat ze niets te zeggen had. Niet omdat ze er niet over nagedacht had. Maar omdat ze wist: zodra je kiest, kiezen anderen tegen jou.
Eva Jinek zat in Vlaanderen, bij Gert Verhulst, aan een gezellige tafel. Alsof je bij de buurman binnenloopt voor een borrel. Maar dan met camera’s. En een vraag die geen borrelvraag is.
Zouden we Israël moeten boycotten?
Iedereen hief zijn bordje. Of ze wel of niet. Zo doen ze dat daar. Kleur bekennen. Zwart of wit. Voor of tegen.
Zij hield haar bordje naar beneden.
Niet demonstratief. Niet trots. Gewoon… stil.
En in die stilte? Klonk alles.
De anderen hadden hun mening. Duidelijk. Scherp. Net als op Twitter. Net als in de kroeg. Maar Eva? Die wist wat wij allemaal weten, maar nooit zeggen: soms is zwijgen niet laf. Soms is het het enige eerlijke antwoord.
Want hoe kun je kiezen in een wereld waarin twee mensen huilen, en jij mag maar voor één huilen?
AvroTros zegt overigens ook nee tegen Eurovisie in 2027. Geen zin in gekleurde vlaggetjes en vrolijke liedjes. Alsof muziek ooit de wereld kan redden. Alsof zwijgen niet luider is.
Maar goed. Eva zweeg. En daarmee zei ze alles.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘