We hadden weer een kabinetscrisis. We hadden weer Eva Jinek. En we hadden weer iemand die vond dat er te veel werd gelachen. Alsof je tijdens een ramp niet mag glimlachen. Alsof we allemaal een dominee moeten imiteren.
Ron Fresen, politiek verslaggever van dienst, trok een gezicht alsof hij een citroen at. Midden in de uitzending. Omdat Eva Jinek en de anderen aan tafel lachten. Over een minister die wegging. Over een premier die stotterde. Over een crisis die voelde als een slechte soap. En hij vond: dit mag niet. Dit is serieus.
Maar weet je wat nog serieuzer is? Dat mensen thuis zitten, met een kop thee, en denken: is dit een staatscrisis of een sketch van Paul de Leeuw? Want het voelt hetzelfde. En Eva zei terecht: “Dit is een menselijke reactie.” Alsof ze een wetenschappelijke stelling introduceerde. Alsof lachen een vorm van overleving is. En dat is het ook.
We hoeven niet te huilen om te laten zien dat we het snappen. We hoeven niet somber te doen om serieus te zijn. Soms is lachen gewoon de enige manier om niet te schreeuwen. Of om niet uit je vel te springen. Of om niet te denken: hoe kan het land nou zo’n puinzooi maken en dan nog denken dat het normaal is?
De sfeer was lacherig? Ja. En terecht. Want als je niet lacht, huil je. En huilen helpt niet. Huilen lost niks op. Huilen maakt je alleen nat.
We hebben al genoeg natte politici gezien.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
