Er was eens een man die dacht: waarom zou ik beleefd blijven tegen iemand die mij al jaren onderuit haalt? En dus zei hij, met een gezicht als een natte vaatdoek: “Echt een tyf*sdomme vraag!” En ja, dat was het. Geen vuurwerk, geen dramatische muziek. Gewoon: boos. Menselijk. Televisie van nu.
Gordon, die zichzelf nooit klein maakt, reageerde zoals hij dat doet – luid, duidelijk en met een vleugje gal. Catherine Keyl had weer eens iets gezegd. Iets kritisch. Iets over hem. En hij? Hij kon er niet omheen. Moest reageren. Alsof hij een hond is die een postbode ziet – automatisch blaffen.
Ze doen dit al jaren. Niet samenwonen, niet samenwerken, maar wel continu tegen elkaar roepen via de media. Catherine zegt iets, Gordon roept terug, de redacties schrijven het over, wij lezen het, en dan is het weer een dag verder in de soap die geen naam heeft, maar wel kijkcijfers trekt.
Waarom doen ze dit? Omdat het makkelijk is. Omdat het opvalt. Omdat een stilte in de media net zo erg is als een lege koelkast op vrijdagavond. En misschien, heel misschien, omdat ze elkaar gewoon een beetje missen. Of nou ja, missen is te veel gezegd. Maar wel: de ander is er nog. Iemand om tegen aan te schreeuwen. Iemand die reageert.
Intussen zit de rest van ons op de bank, met een kop thee, en denkt: moet dit nou? Kunnen we niet gewoon een serie kijken zonder dat iemand “tyf*sdomme” roept? Maar dan denk je: nee, dit is het. Dit is hoe het gaat. Iemand zegt iets, een ander wordt boos, wij lezen het, en morgen is er weer iets.
En morgen? Dan is het misschien Catherine die reageert. Dan zegt zij: “Nou, en jij dan?” En dan begint het weer opnieuw. Net als elke dag. Net als elke aflevering. Net als elke kop thee die koud wordt terwijl je op je telefoon zit.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘