Weet je wat ik hoorde? Iemand huilde. Niet zo’n klein snikje, nee. Echt gesnotter. Met stem trillend van emotie. En dan denk je: o jee, iemand is overleden? Nee. Gordon miste de liefde van Nederland.
Nou, ik zeg eerlijk: ik dacht ook: wacht, is er een ramp? Een brand? Een overstroming? Nee. Gordon zat in de studio van Qmusic en vond dat niemand hem genoeg kuste. Alsof hij net de Nobelprijs had gewonnen en niemand applaudisseerde.
Hij praatte over zijn project in Blaricum. Blushing, heet dat. Klinkt als een make-upmerk voor tieners. Maar het is blijkbaar iets met muziek en dromen. En volgens Gordon snapt Nederland het gewoon niet. Alsof we allemaal te dom zijn om zijn genialiteit te zien.
Maar wacht even. Gordon, liefje, je bent geen onbekende. Je bent Gordon. Je zingt, je flapt, je doet tv. Je bent al jaren in beeld. En nu zit je te huilen omdat je niet genoeg ‘jaap’ krijgt? Alsof je een kind bent dat geen sticker kreeg van de juf.
En dan de reacties. O, de reacties. Mensen vonden het te veel. “Wat een belachelijk gejank,” zei iemand. En ja, ik snap het. We leven in een tijd waarin iedereen om aandacht schreeuwt. Maar huilen op radio? Echt?
Ik zeg niet dat gevoel slecht is. Huilen mag. Maar als je het doet omdat je denkt dat het land je moet omhelzen voor een project dat zelfs Wikipedia niet serieus neemt, dan word je toch een beetje gek?
Misschien moet Gordon gewoon een keer gewoon naar de kroeg. Zonder microfoon. Zonder camera. Gewoon een biertje. En dan horen wat mensen echt denken. Niet over zijn artiestenleven, maar over voetbal, weer, of de prijs van brood.
Want weet je wat? Nederland houdt niet van gekunsteld. We houden van nuchter. Van echt. Van iemand die zegt: “Ja, het is mislukt. En dan?” In plaats van: “Waarom klapt niemand?!”
Dus Gordon, alsjeblieft. Stop met snikken. Doe wat anders. Of doe het rustiger. Want zo klinkt het niet als een artiest die we kennen. Het klinkt als iemand die te lang in de spiegel heeft gestaard.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘