Ik zat net thee te drinken, toen Guido den Aantrekker weer eens op zijn soapkist klopte. En nee, het ging niet over een verloren trouwring of een verliefde kapper in een middelgrote soap. Nee, dit keer was het 9/11. Ja, dat.
Precies 25 jaar geleden stortten twee vliegtuigen neer op de Twin Towers. Een drama. En nu, een kwart eeuw later, komt RTL Boulevard erop terug. Maar Guido, die als Story-hoofdredacteur weet hoe je een verhaal moet pakken, zegt: ‘Waar is de islam?’
Niet dat hij het woord wil uitspreken, nee. Maar volgens hem ontbreekt de context. De olifant op de redactietafel, zeg maar. En hij heeft een punt. Of nou ja, misschien. Maar ik denk ook: moet je op een herdenking altijd alles zeggen? Moet je op een graf ook alles over de overledene vertellen, of hou je het bij: ‘Hij was lief’?
RTL zegt: we herdenken de slachtoffers. Guido zegt: jullie schrapen de randjes. En ik zit daar met mijn beker thee, en denk: waarom is dit nu weer een item? Is het nieuws dat iemand ergens over kots? Of is het nieuws dat 9/11 nog steeds pijn doet?
Want dat doet het. Maar hoe je dat vertelt, is een kunst. Moet je dan meteen over religie praten? Of over terrorisme? Of over vliegtuigen die geen piloot hebben? Ik weet het niet. Maar wat ik wel weet: als ik op 11 september iets voel, is het niet woede. Het is verdriet. En dat is geen olifant. Dat is een zware deken.
En Guido? Die wil de deken opzij slaan en roepen: ‘Kijk, hier ligt het probleem!’ Maar ik denk: soms is het genoeg om stil te zijn. Zelfs op tv.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘