Eerst dacht ik: wat een toeval, twee mannen, één studio, allebei met een microfoon. Maar nee. Rob Goossens en Gordon zijn geen team, ze zijn tegenstanders in de grote mediaglijbaan. En terwijl Rob in zijn column rustig aan tafel zit met een kop thee, schrijft hij: “De schaamteloosheid!” Alsof hij net betrapt is op het stelen van de laatste croissant.
Gek genoeg is Rob op tv zo zacht als een pluisje. Bij RTL Boulevard knikt hij, lacht hij, zegt hij dingen als “interessant!” en “ja, inderdaad!”. Maar in zijn column? Dan komt de echte Rob tevoorschijn. De Rob die ‘s avonds om twaalf uur nog wakker ligt over de financiële planning van een mediacollega.
Want dat is het punt: Gordon moet volgend jaar zijn dure levensstijl blijven betalen. Grote huizen, dure auto’s, waarschijnlijk een vliegtuig dat hij huurt als hij “per ongeluk” in Marbella belandt. Maar de ochtendshow op Radio 10? Die is afgelast. De stekker eruit. Geen stem meer van Gordon tussen de muziek van 1987.
En dan komt Rob Goossens, met zijn pen als dolk. “Hoe gaat dat nu verder?” vraagt hij. Niet gemeen, niet vals, maar nuchter. Alsof hij tegen zijn buurman zegt: “Je bloemen zijn mooi, maar je betaalt 300 euro per plant. Hoe werkt dat precies?”
Ik snap het wel. We kijken allemaal mee. We vinden het soms te veel, soms te weinig, maar we kijken. En als één van ons uit beeld verdwijnt, dan wil de ander weten: wie betaalt de rekening?
Maar Rob… alsjeblieft. Laat Gordon zijn dromen dromen. En jij? Schrijf je column, zet de thee op, en laat de schaamte bij de deur staan. Want in deze wereld is niemand echt schaamteloos. We zijn gewoon allemaal een beetje te veel op de tv.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘