Eén keer een quote lezen en je denkt: o, daar gaan we weer. Tina Nijkamp zegt over Henny Huisman dat het “toen makkelijk scoren” was. Alsof hij gewoon in een goudmijn stond met een lepel. Alsof hij per ongeluk een paar sterren uit de lucht plukte terwijl hij zijn broek optrok. Maar wacht even. Wie heeft er nou geen hulp gehad in de jaren tachtig? Wie had er nou geen geluk?
Toch blijft het gek. Henny Huisman, de man die artiesten vond alsof hij ze uit de grond trok, wordt nu opeens afgedankt als iemand die gewoon op het juiste moment opstond. Alsof talent spotten niets met oog, oor of gevoel te maken heeft. Alsof je niet moet weten wanneer iets ‘klikt’ en wanneer het gewoon lawaai is.
En nu? Nu zit hij buiten de spotlights. Geen grote comeback. Geen nieuwe show. Geen publiek dat hem toeknikt vanaf de bank. Terwijl anderen wel blijven draaien. Misschien is het nu juist moeilijk scoren. Misschien is het nu pas echt hard werken. Want toen was het makkelijk, zeggen ze. Nu is het saai, zeggen ze niet. Maar voelen we wel.
Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en denk: waarom geven we oude namen zo weinig ruimte om terug te komen? Is één keer niet genoeg? Moet je elk jaar opnieuw bewijzen dat je nog bestaat? Of mogen sommige mensen gewoon rustig blijven zitten, terwijl wij door blijven zappen?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
