Vandaag zag ik Humberto Tan in zijn tuin staan. Hij stond een beetje te staren naar een lege vogelkooi. Geen zang, geen gekwetter. Gewoon stilte. Ik dacht: dat is toevallig, net als zijn agenda deze herfst.
Na twintig jaar RTL heeft Humberto niks. Geen programma, geen pilot, geen testuitzending. Geen ‘komende week’ in beeld. Hij is niet ontslagen, hij is gewoon… over. Zoals een thee die afkoelt en niemand meer inschenkt.
Vroeger had hij alles: een talkshow, een quiz, een glimlach die paste bij een zondagavond. Maar twee keer probeerde hij terug te komen met een gesprekprogramma. En twee keer klonk het: crickets. Geen kijkcijfers, geen buzz, geen applaus. Alleen een beetje stil schaamte in de studio.
En nu? Nu heeft hij tijd. Tijd om te kijken hoe de zon over de heg schuift. Tijd om te denken: waarom luisterde niemand meer? Was het de toon? De gasten? Of gewoon: de tijd?
RTL zegt niks. Geen persbericht, geen afscheid, geen bloemen. Gewoon: uit. Alsof je een lamp uitdoet die al lang niet meer brandde. Maar het is wel hard. Twintig jaar geven, en dan word je niet eens uitgezwaaid. Geen ‘dank je wel’, geen ‘tot ziens’. Alleen een lege kalender.
Ik vind het triest. Niet voor hem – hij heeft vast wel een plan, misschien gaat hij tuinieren, of een podcast maken vanuit zijn schuur – maar voor hoe het gaat in de tv. Als je niet meer past, word je niet weggestuurd. Je wordt gewoon niet meer gebeld.
En dan sta je in je tuin, met een lege kooi, en denk je: wie zingt er nu voor mij?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘