Er viel een man van zijn sokken. Niet letterlijk, hè. Maar zo voelde het wel voor Humberto Tan. Hij stond er opeens helemaal alleen voor. Geen programma meer, geen spotlights, geen publiek dat hem toelacht. En waarom? Omdat er iets uitkwam over een ander leven. Een leven naast zijn huwelijk.
Maar wacht. Wilfred Genee doet ook van die dingen. Alleen… niemand schreeuwt het van de daken. Geen ravijn. Geen val. Hij loopt nog steeds over rode lopers alsof er niets aan de hand is.
Wat is het verschil? Was Humberto gewoon de verkeerde man op het verkeerde moment? Of is het zo dat sommige mannen wel kunnen vallen, en anderen gewoon doorlopen alsof ze vleugels hebben?
Ik zeg niet dat het eerlijk is. Ik zeg alleen: kijk maar eens goed. Bij Humberto was het imago. De man van het gezin, de vaste gastvrouw aan de keukentafel van Nederland. En dan? Plof. Dat beeld breekt. En ineens is alles anders.
Wilfred? Die straalt altijd een beetje ‘ik doe wat ik wil’ uit. Alsof hij al vooraf zegt: hoor, ik ben geen heilige. Dus als er iets uitkomt, dan schokt het minder. Het past in het verhaal.
Maar is dat niet zielig eigenlijk? Moet je nu net doen alsof je losbandig bent, zodat je niet valt als je valt? Moet je je imago kapotmaken om er later nog op te kunnen staan?
De media spelen mee. We houden van een val. Maar nog meer van een comeback. Alleen: niet iedereen krijgt die kans.
En ik? Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en denk: waarom valt de ene man en de andere niet? Is het karakter? Timing? Of gewoon het geluk van de domme?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘