Er zat een tijd dat iedereen wilde weten hoe het met hem was. Of ze nog contact hadden. Of hij gebeld had. Of zij een liedje had gehoord en moest denken aan vroeger. Alsof we allemaal meededen aan een liefdessoap waarin niemand meer wilde spelen.
Jaimie Vaes is klaar. Niet boos, niet dramatisch. Gewoon: klaar. Alsof je een oude trui uittrekt die je toch nooit meer aantrekt, maar die altijd op de bank ligt. Ze wil er niet meer over praten. Niet met Wilfred Genee, niet met de vlogger van om de hoek, niet met mij, en zeker niet met jou, als je haar op straat ziet.
En eerlijk? Dat snap ik. Stel je voor: je doet iets nieuws, je groeit, je drinkt thee met een nieuwe vriendin, je kijkt Netflix zonder dat iemand roept: “Heb jij dit ook met hem gedaan?” En dan komt er weer iemand: “Maar Lil Kleine dan?” Alsof je leven een quiz is en hij het antwoord.
Ze heeft geen hekel aan hem. Ze wil gewoon niet meer dat zijn naam in haar verhaal staat. Alsof je een boek schrijft en iemand blijft vragen: “Maar wat vond je van de tweede alinea van bladzijde 7?” Terwijl jij al op pagina 300 bent.
Media denken soms: als het klikt, moet je blijven duwen. Maar mensen zijn geen knoppen. Soms wil iemand gewoon rust. Geen analyse. Geen opinie. Geen “maar waarom dan niet?” Gewoon: stopt.
En dat is ook een kracht. Niet alles hoeft uitgelegd. Niet alles hoeft gedeeld. Jaimie zegt niks meer. En daarmee zegt ze alles.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
