Oeps. Daar gaan we weer. Wilfred Genee zit in het café, en dan gebeurt er altijd iets. Alsoft het een soap is, maar dan met meer bier en minder make-up. Deze keer: een vrouw, een zetje, een kus. Zo simpel als het klinkt, zo druk is het er weer van geworden.
Ik zit thuis, thee in de hand, afstandsbediening binnen handbereik. En dan lees ik: ‘Trok haar naar zich toe.’ Alsof het een scène uit een film is. Maar nee, het is gewoon dinsdag in Soest.
Wat is nou eigenlijk het probleem? Dat hij kust? Dat zij meedeed? Of dat wij er weer zo van wakker liggen? Wilfred is geen tiener meer. Hij weet wat hij doet. En toch: elke keer dat hij een biertje drinkt, lijkt het alsof de media een rode knop indrukken. *Alert! Genee in café! Actie vereist!*
Maar stel: het is gewoon een man die graag uitgaat. Die van aandacht houdt. Die soms te enthousiast is. Dan moet je dat zeggen. Niet: ‘Oeps!’ Maar: ‘Pas op.’ Want ‘oeps’ klinkt alsof je je schoen hebt gestoten. Dit is meer dan een blauwe teen.
De media maken er juice van. Alsof we dorst hebben. En ja, misschien hebben we dat ook. Maar moet het dan altijd zo zuur zijn?
Ik snap het wel. Geen nieuws? Geen ideeën? Gewoon: Wilfred in café. Klik. Klaar. Maar het is ook een beetje zielig. Alsof we niks beters hebben. En misschien is dat wel het echte verhaal.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘