Eva Jinek kapte hem af. Midden in zijn zin. Geen boe, geen scheel. Gewoon: ‘Dank je, Jamai.’ Alsof hij een verkeerd antwoord had gegeven bij Lingo. Maar goed, de politieke crisis wachtte niet. Wie denkt er dan nog aan een artiest met een nieuwe single? Blijkbaar toch wel genoeg mensen, want: herkansing. Maandag mag hij opnieuw. Met stropdas of zonder? Dat vroeg niemand, maar ik wel.
Intussen wachten Suzan & Freek. Alsof ze in de wachtkamer van de tandarts zitten. ‘U bent aan de beurt.’ Nee, toch niet. ‘We bellen u.’ Alleen bellen ze niet. Ze sturen een nieuwsberichtje. “Zou deze week komen en gaan zijn.” Alsof het een buikgriep is. Komt op, gaat weg. En wij maar kijken. Zij maar wachten. De ene keer Jamai, de andere keer de politiek. En ik maar denken: wie zet er nou een artiest af omdat Rutte weer eens niet wil?
Maar goed, Eva doet haar werk. Ze kijkt in de camera, zegt: “We hebben weinig tijd.” Alsof wij thuis niet weten hoe dat voelt. Geen tijd. Te druk met appen, koffiezetten, kinderen wegzetten. En dan: Jamai, midden in z’n verhaal, de stopknop. Alsof iemand de afstandsbediening pakte.
Maar nu dus opnieuw. Maandag. Dan mag hij vertellen over zijn muziek. Zonder onderbreking. Of toch? Want stel: er breekt weer een crisis uit. Dan zit Jamai weer midden in een zin. En wij weer zonder slotwoord.
Suzan & Freek? Die horen nog niks. Die zitten nog in de wachtkamer. Met hun gitaar en hun glimlach. Hopend op een belletje. Of een mailtje. Of gewoon: een plekje in de uitzending. Want zo werkt het nu eenmaal. Eerst de politiek. Dan de muziek. Dan de thee.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
