Je weet dat het serieus is als Eva Jinek niet over haar nieuwe jurk praat, maar over de temperatuur op aarde. Niet over wie er wint bij ‘Eva’s Sfeer’, maar over hoeveel graden het in Portugal is. En of haar kinderen dat gaan overleven. Ja, kinderen.复数. Meervoud.
Ik zeg niet dat ik bang ben voor de zomer, hoor. Ik zeg alleen: als mijn kinderen 110 worden, dan zit ik nu al te denken aan hoe ze straks met een flesje water in de schaduw zitten, terwijl de rest van Europa in brand staat. Dat is geen beeld uit een film. Dat is Eva Jinek, gewoon aan tafel, met een kop thee, en een zorg die niet uit een script komt.
Ze zegt het rustig. Geen geschreeuw. Geen drama. Gewoon: “Ik kijk nu anders naar bosbranden.” Alsof ze zegt: “Ik eet geen pindakaas meer.” Maar dan met meer gewicht. Want het gaat niet om pindakaas. Het gaat om de toekomst. En of die nog eetbaar is.
Ik snap het wel. Als je kinderen krijgt, verandert je kijk op het nieuws. Eerst denk je: “O, daar brandt weer wat.” Nu denk je: “Daar zou mijn kind over honderd jaar moeten wonen.” En dan denk je: “O.” En dan: “Shit.”
Maar Eva zegt het niet om aandacht te trekken. Ze zegt het omdat het zo is. En dat is juist zo sterk. Geen rookgordijn. Geen spotlights. Gewoon een moeder die denkt: “Hoe zorg ik dat het goed komt?”
En dan denk ik: als Eva Jinek zich zorgen maakt, dan moet ik ook luisteren. Niet omdat ze beroemd is. Maar omdat ze scherp is. En omdat ze niet overdrijft. Ze zegt gewoon: “Ik ben bang.” En dat is genoeg.
Ik zeg niet dat we allemaal moeten stoppen met vliegen of vlees eten. Maar ik zeg wel: luister. Zelfs als het van een presentatrice komt. Want soms zegt iemand precies wat je zelf al voelt, maar niet durfde zeggen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘