De zon schijnt, het zand is zacht, en Sieneke Peeters zet haar hak in het zand. Letterlijk. Alsof het een statement is. Alsof ze zegt: “Hier stop ik. Geen stap verder in dit gesprek.” En waar gaat het over? Over haar ex. Die wordt opeens hysterisch genoemd. En dan kijk je als kijker: wacht, wat?
Want Sieneke, die ken je van sha-la-lie en zomerse feestjes waar oma ook nog meedanst. Gezellig, luchtig, niks aan de hand. Maar blijkbaar is haar leven net zo rustig als een strandtent na een storm. Familie die raakt uit koers, een verleden dat niet stil wil staan, en een ex die blijkbaar flink kan schreeuwen.
Je denkt: meid, je zingt over zomer en zon, waarom is je privéleven dan zo intens? Maar ja, dat is het leven van BN’ers. Buiten glimlachen, binnen huilen. Of juist de hak in het zand zetten. Alsof je zegt: “Hier eindigt mijn geduld.”
En dan denk je: is dat niet wat we allemaal willen? Gewoon, af en toe, een vraag over je ex, en dan mag je gewoon niks zeggen. Gewoon je hak in het zand zetten. Zonder woorden. Zonder drama. Gewoon: nee.
Maar in de media moet er altijd iets zijn. Iets scherps. Iets pittigs. Dus wordt er gevraagd: “Hoe gaat het met die hysterische ex?” Alsof het een quiz is. En dan zet Sieneke haar hak in het zand. En wij kijken vanaf de bank, met onze thee, en denken: terecht.
Want waarom zou je alles vertellen? Zeker als je muziek zo zacht is. Dan mag je leven best wat ruiger zijn. Maar niet per se op tv. Niet per se tegen een interviewer met een microfoon op schoot.
Dus ja, Sieneke. Zet die hak maar in het zand. Wij snappen het. Wij zetten onszelf ook wel eens ergens in. Al is het maar in de zetel, met de afstandsbediening in de hand. En de mond dicht.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘