Eindelijk. Na wekenlang toekijken hoe Kirsten steeds dieper in de bank zakt bij het zien van Luigi, gebeurt er iets. Ze likt haar vingers af. Alsof ze net een saucijzenbroodje heeft opgegeten. Maar dan van emotie.
Het is alsof je kijkt naar iemand die probeert een IKEA-kast in elkaar te zetten zonder handleiding. Alles klikt niet. Schroeven zitten op de verkeerde plek. En toch: iedereen klapt. “Wat een prachtige constructie!” Nee hoor. Het kraakt. En zo klinkt hun huwelijk ook.
Luigi zegt dingen als “ik wil jou plezien” alsof hij een pizzeria runt. Maar liefde is geen menu. Kirsten wil geen extra kaas, ze wil gewoon begrepen worden. En misschien een keer geen compliment over haar haar.
De serie laat vooral zien hoe hard je kunt doen alsof. Totdat je niet meer kunt. Dan lik je je vingers af. Niet van smaak, maar van: het is klaar. Ik ben er klaar mee.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘