Eerst dacht ik: meid, minder is meer. Maar Kirsten Westrik denkt duidelijk anders. Terwijl de kijkcijfers van haar nieuwe misdaadshow op Net5 zo laag zijn dat je er een dwergkonijn overheen kunt laten dribbelen, komt ze aanzetten met: “Geef me nog meer tijd.” Alsof je na een ramp van een diner zegt: “Zal ik nog een taart bakken?”
Ik zit er een beetje mee. Niet met Kirsten, hoor – die doet haar best, met haar serieuze blik en haar notitieblokje – maar met het idee dat je met meer uren opeens wél kijkers trekt. Alsof televisie een soort opvouwbare bank is: minder ruimte, meer mensen. Maar het werkt niet zo. Als niemand komt, helpt extra tijd niet. Dan zit je gewoon langer alleen in een lege kamer.
Net5 dacht met True Crime Today en Buzz de vooravond te kunnen redden. Maar de vooravond is geen hond die je een koekje geeft. De vooravond is een moeie ouwe baas die liever naar de tv-kast kijkt dan naar wat erop staat. En nu denken ze: meer misdaad, meer kans? Alsof je bij een lekke band denkt: “Ik rij gewoon sneller.”
Ik snap de frustratie wel. Je werkt hard, je zegt “goedemorgen” alsof er een moord is, je leest uit een script alsof het je eigen trauma is – en dan kijkt niemand mee. Maar dan zeg je toch niet: “Geef me een tweede kans in een ander tijdslot”? Dan lijkt het alsof je na een afwijzing zegt: “Mag ik nog een keer vragen?”
Misschien is het tijd om te accepteren dat niet elk programma moet slagen. Dat soms de bakker gewoon geen goede taart bakt. En dat je dan stopt. Niet omdat je faalt, maar omdat je weet wanneer je moet stoppen. Net5 heeft al jaren een zware tijd. Maar als je dan eindelijk iets nieuws probeert, en het werkt niet, dan stop je. Niet: “Nog één keer, met meer uren.” Dan wordt het geen comeback, maar een herhaling van een slechte film.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘