Er was een tijd dat Gordon iedereen aanklaagde via Insram. Nu zegt hij dat hij in een positieve fase zit. Mooi. Maar dan hoor je toch graag: wat nu met Catherine Keyl? Die naam noemde hij laatst nog. Niet lieflijk.
Want ja, ruzie is zijn tweede taal. Eerst knal je uit, dan zing je over vergeving. Maar Gordon blijft steven op ruzie. Hij zegt dat Catherine “vrolijk verderging met bashen”. Alsof zij de enige was die haar mening hardop durfde te zeggen.
Hij zegt het met een glimlach, alsof hij boven het gevecht staat. Maar hij telt nog steeds de klappen. En noemt namen. Alsof hij echt verder is, maar zijn telefoon vol staan met schermpjes van twaalf jaar geleden.
De rest van de wereld probeert te ontwaken, en Gordon zit nog in de herhaling. Zijn leven als soap. Elke paar jaar: nieuwe fase, zelfde verhaal. “Ik ben zo blij.” Ja, tot de volgende die “bashet”.
Toch is het menselijk. We denken dat beroemdheden alles loslaten als ze “positief” zijn. Maar ook zij blijven hangen in oude zinnen. Catherine dit, diegene dat. Alsof één woord genoeg is om alles weer op te rakelen.
En wij kijken. We luisteren. We lezen het. Omdat het klikt. Omdat het klinkt als drama. Maar eigenlijk is het gewoon verdriet. Verpakt in een glimlach, een microfoon, een nieuwe single.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘