Ik zat net thee te drinken, heel gewoon, toen ineens Donny Roelvink voorbijkwam op mijn scherm. Niet als gastvrouw van een tuinfeest, nee, als gespreksonderwerp. En niet van mij, maar van Noa Vahle. Die vond het nodig om te zeggen: “Zorgwekkend.” Alsof ze een thermometer in zijn voorhoofd heeft gestoken en 39 graden mat.
Nou, ik snap de zorg. Donny is veranderd. Van RTL-gezicht naar gelovig mens. Draagt een baard, praat over zijn geloof, noemt zich moslim. En dat is niet erg. Echt niet. Maar volgens Noa – dochter van Linda de Mol, dus ook geen onbekende in de wereld van licht en camera’s – is het de manier waarop hij dat doet. Alsof mannelijkheid nu plots uit één keuze bestaat: of je bent stoer, of je bent gelovig. Alsof je geen gebedskleed kunt dragen én een biertje kunt drinken.
Maar wacht. Waarom is dit eigenlijk nieuws? Omdat hij op tv werkt? Omdat hij het hardop zegt? Of juist omdat anderen het niet willen horen? Noa zegt: “Van mijn vriend mag het wel.” Alsof het een vergunning is. Alsof je eerst toestemming moet vragen voordat je van iets houdt of erin gelooft.
Ik vind het juist zorgwekkend dat we zo snel oordelen over hoe iemand zijn leven leidt. Alsof we allemaal dezelfde afstandsbediening hebben. Knop 1: lachen. Knop 2: roddelen. Knop 3: veroordelen. Waar is knop 4: luisteren?
Donny zegt wat hij voelt. Noa zegt wat zij denkt. Allebei hebben ze een microfoon. Maar misschien is het tijd om niet alleen naar de stem te luisteren, maar naar de stilte ertussen. Die zegt vaak meer.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘