Je denkt: eindelijk vrij van schulden, tijd voor een stille avond met thee en een goed boek. Maar nee. Marcel Musters? Die pakt juist uit met een glamourshoot alsof hij net gekroond is tot koning van de centjes. Eén euro hier, één euro daar, en nu opeens glimt hij als een kerstboom met designerbril en zonnebril op het hoofd.
Vorige week riep hij nog: ‘Help me, ik zit vast in de schulden.’ Mensen stuurden een euro, soms meer. Uit medelijden, uit liefde, of gewoon omdat ze dachten: hé, een euro, wat maakt het uit? Maar nu? Nu staat hij in een badjas van zijde, met windmachine in het gezicht, alsof hij net uit een reclame voor luxegeur komt gewandeld.
‘Euro terug!’ roept iemand in de comments. En ja, het kriebelt. Je geeft iemand een euro omdat hij zegt: ‘Ik heb het moeilijk.’ En dan zie je hem opeens poseren alsof hij op de cover van *Playboy* mag. Is het dankbaarheid? Is het ironie? Of is het gewoon: zodra het licht aan is, vergeet je waar je vandaan komt?
Ik zeg niet dat hij geen mooie foto’s mag maken. Maar moet het nu net op het moment dat mensen hun portemonnee opendoen? Een simpele ‘dankjewel’ had ook gekund. Van achter een keukentafel. Zonder windmachine.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘