Nou zeg. Daar zit ik dan, met mijn thee en de afstandsbediening in de hand, en dan schiet Mart Hoogkamer weer de schijnwerpers in. Maar nu via de omweg van z’n vader, die volgens het nieuws op de vlucht is. En Mart zegt: ‘Nee hoor, geen contact.’ Alsof-ie z’n vader sinds 2015 niet meer ziet. Mooi verhaal. Tot pap opeens roept: ‘Het is volledig bullsh*t!’
Nou, dan kijk je toch een keer op. Alsof je denkt: wacht, is dit een soap of de actualiteit? De ene keer zegt-ie dat-ie niets meer met z’n vader te maken heeft, de andere keer roept diezelfde vader dat-ie liegt. En dan denk je: wie is er nou gek genoeg om dat te checken? De politie, blijkbaar. Want er was zelfs een klopjacht.
Maar ik zeg het maar even: als jij zegt dat je geen contact hebt, en je vader roept het tegen, dan word je niet serieus genomen. Zeker niet als je in de media zit. Dan wordt het geen persoonlijk drama, maar een pr-fiasco. En dan denk ik: had-ie nou maar gewoon gezegd: ‘Ja, het is ingewikkeld.’ Dan had-ie nog geloofwaardig over kunnen komen.
Maar nee. Nu lijkt het alsof-ie de boel voor de gek houdt. En ik zit hier met m’n thee, denkend: waarom is het nooit gewoon ‘ja’ of ‘nee’? Waarom altijd dit gedoe?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘