Je ziet het aan de kijkcijfers: Hélène Hendriks staat pal. Niet wankelend op die showtrap, nee, maar stevig in de kijker. En toch. Aran Bade, mediakijker met een oog voor detail, vraagt zich hardop af: waarom blijft ze daarboven staan? Alsof ze een schilderij is in een museum: mooi, maar ...Lees meer
Je ziet hem op tv, altijd een beetje te vrolijk, alsof hij net een geheime joke met zichzelf heeft. Ferry Doedens. Weer in het nieuws. Nu niet vanwege een grap, maar vanwege een boete. 800 euro. Voor rijden onder invloed van harddrugs. Voor de derde keer. Ik zit hier met ...Lees meer
Wat denk je dat er gebeurt als je als mediavrouw zegt: “Ik wil nog één keer op het Eurovisiebalkon staan”? Precies. Niemand belt terug. Behalve misschien een oude vriendin met een glas wijn: “Sien, ben je gek geworden?” Maar Sieneke Peeters, campster uit de vroege 2000’s, zegt het serieus. Zestien ...Lees meer
‘Eens een trol, altijd een trol’, zegt Evert Santegoeds over Dotan. En ik zit hier met mijn thee te denken: weer zo’n media-herrie over iets wat misschien niet eens gebeurd is? Rob Goossens zei het al. Nu Evert. Beiden: ‘Nee hoor, we geloven het niet.’ Terwijl Dotan weer beweert dat ...Lees meer
Zo’n huis als van Steven Brunswijk zie je niet elke dag. Groot, vrijstaand, met genoeg ruimte voor een feestje of een filosofische ruzie over het Nederlandse gevoel. Maar nu staat het te koop. Voor een torenhoog bedrag, zeggen ze. Alsof hij denkt: als ik wegga, dan met een klap. Hij, ...Lees meer
Ik zat gisteren te kijken naar Vandaag Inside, met een kop thee en één oog op de afstandsbediening. Frank van Leeuwen zat aan tafel, alsof hij wist waar het over ging. Maar Victor Vlam, die weet waar het om draait, gaf hem een 6-. Niet vies, niet briljant. Gewoon: aanwezig. ...Lees meer
Het is weer zo’n dag waarop je denkt: wéér een kop koffie, wéér een mediaverhaal dat je hoofd doet schudden. Ferry Doedens, bekend gezicht, betrapt op drugs achter het stuur. Tweemaal. En wat is de prijs van zo’n actie? Een taakstraf en 800 euro. Niet veel meer dan een paar ...Lees meer
Er staat een vliegtuig klaar, gesponsord tot de nok toe, maar Johan Derksen zegt: “Nee, dank u.” In plaats van met Corendon de lucht in te gaan, pakt hij gewoon KLM. Businessclass. Alsof hij vanaf Schiphol naar Curaçao een beetje luxe verdient. En misschien verdient hij dat ook wel. Het ...Lees meer
Evert Santegoeds, de man die Privé draait, zegt dat Ali B overal kan zijn als hij wil. Alsof hij een soort mediapizza is: bij elk programma past hij wel. Maar waar past hij het beste? Niet bij het nieuws, zegt hij zelf. “Nee, dat wordt niks,” lacht hij. Dus waar ...Lees meer
Weet je wat ik vandaag zag? Een man met een glimlach van tien centimeter breed, in een trui met herten erop, in een weiland. Nee, geen kerstspecial. Dit is nu blijkbaar “volks”. Zo noemt men dat tegenwoordig. Alsof volksworst lekkerder is omdat er muziek uit komt. Arjen Lubach zit thuis, ...Lees meer
Eén van die kinderen staat nu te trappelen bij de deur van de klas, met een rugzak vol boeken en een hoofd vol zorgen. “Papa komt weer op tv,” zegt-ie. “En dan begint-ie weer.” Niet over oorlogen, of klimaat, of de prijs van brood. Nee. Over háár. De vrouw met ...Lees meer
Weer een dag, weer een rechtszaak. En weer staat de Nederlandse pers klaar als bij een koninklijke aankomst. Maar dan met minder glitter en meer jassen van C&A. Vandaag: Ferry Doedens. Weer eens op de bank. Niet de bank waar je op ligt te niksen, maar die van de rechter. ...Lees meer
Eindelijk. Na wekenlang toekijken hoe Kirsten steeds dieper in de bank zakt bij het zien van Luigi, gebeurt er iets. Ze likt haar vingers af. Alsof ze net een saucijzenbroodje heeft opgegeten. Maar dan van emotie. Het is alsof je kijkt naar iemand die probeert een IKEA-kast in elkaar te ...Lees meer
Een verjaardagstaart met 85 kaarsjes. Dat is al snel een vuurwerktentoonstelling. Toch stond Imca Marina er vrolijk bij, midden tussen twee mannen die ooit als een trein over het tv-scherm denderden: Gerard en Gordon. Zes jaar geen woord, geen blik, geen like op Insram. En nu? Oog in oog. Bij ...Lees meer
Wat een toestand. Evert schrijft een stuk over Patricia Paay, en dan wordt de dochter boos. Alsof je een taart maakt en de buurman roept dat je te veel slagroom gebruikt. Evert zegt: ‘Ze is gewoon emotioneel.’ En dan die zin: ‘Zwanger, hè.’ Alsof dat alles verklaart. Alsof hormonen altijd ...Lees meer
Zondagavond. Je zet de tv aan. Hopelijk iets luchtigs. Een praatje. Een lach. Iets wat niet over oorlogen of weerberichten gaat. Dan zie je Jörgen Raymann. Weer. Die oude bekende. Met das. En een glimlach alsof hij net een miljoen heeft gewonnen. Maar niemand kijkt mee. Die Andere Late Night. ...Lees meer
Weet je wat het ergste is? Niet dat een podcast stopt. Nee, het ergste is dat je dan jarenlang blijft wachten op het moment dat iemand eindelijk zegt: “Ja, hoor, ik heb geen zin meer.” Alsof je op de bank zit met een half opgegeten pak koekjes. Je weet dat ...Lees meer