En dan zeg je: punk is dood. Alsof je dat nog hoeft te zeggen in 2024. In Utrecht gebeurt het gewoon, twee keer op een avond, met stroomstokjes in de lucht en gitaren die niet willen buigen voor het middenveld.
Eerst Kram. Lekker veel charisma, ja – maar ook een stem die pijn doet op de juiste manier. Geen poseur, geen nostalgie-junkie. Gewoon iemand die weet wat een microfoon moet: schreeuwen, breken, branden. Je hoort het in de manier waarop het publiek meezingt, niet uit fanatisme, maar uit herkenning.
Dan Apeshit. Jengelende gitaren? Ja, maar niet als irritante achtergrond. Als een soort geluidsrevolutie. Die hooks zijn geen toeval, dat is opstand met een melodie. Alsof ze zeggen: we hoeven niet grimmig te zijn om serieus genomen te worden. We zijn gewoon beter dan jij denkt.
RTL en Videoland zouden hier een realityserie van kunnen maken: *Uit de kroeg, rechtstreeks naar de geschiedenis*. Maar dan zou het nep worden. Dit is precies wat het moet zijn: rauw, snel, en vooral: zonder toestemming.
Punk is niet terug. Punk is nooit weg geweest. Het is gewoon nooit in de kijker gekropen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘