Er staat een man met een microfoon op een podium. Hij zingt over liefde, over verlies, over kerst. René Froger. We kennen hem. We vertrouwen hem. Tot nu toe.
Want nu blijkt: hij en zijn Toppers-collega’s hebben de gegevens van tienduizenden mensen. Gewone mensen. Mensen die een lichtje wilden aansteken. Virtueel. Voor iemand die ze nooit hebben gezien. Een mooi gebaar. Maar nu? Nu is het alsof je iemand een kaars geeft, en die persoon schrijft je naam op een lijst. Met pen. En houdt die lijst thuis in een la.
Waarom? Omdat het kan? Omdat het makkelijk is? Omdat het “bijhoort” bij een moderne show? Misschien. Maar sinds wanneer is “bijhoren” hetzelfde als “toegestaan”?
Ik zit hier met mijn thee. Kijk naar de afstandsbediening. Denk: ik vertrouw deze niet eens met mijn keuzes in Netflix. En nu zouden we moeten vertrouwen dat een zanger, een artiest, een man met een vrolijke trui, de juiste bewaarder is van mijn e-mailadres, mijn naam, misschien wel mijn telefoonnummer?
De Toppers doen iets goeds, zeggen ze. Een virtuele herdenking. Mooi. Fijn. Maar waarom dan zo veel gegevens? Waarom niet gewoon: licht een kaarsje aan, kies een naam, klaar? Waarom moet je je registreren? Waarom moet je een account aanmaken? Waarom moet je akkoord gaan met dingen die niemand leest?
Ik snap het wel. Data is geld. Data is controle. Data is aandacht. Maar bij een groep artiesten die zingen over vroeger, over vrede, over samen, had je toch iets beters verwacht?
Er zijn regels voor gegevens. Die bestaan. Die zijn er niet om te omzeilen, maar om te beschermen. En als een groep artiesten die regels loslaten “voor de ervaring”, dan vraag ik: wie is er dan eigenlijk de hoofdrolspeler? De toeschouwer? Of de database?
Ik zeg niet dat René Froger iets slechts doet. Ik zeg alleen: wees voorzichtig. Want als je gegevens eenmaal kwijt bent, krijg je ze nooit meer terug. Net zoals een liedje dat je een keer te vaak hebt gehoord – het blijft hangen. Alleen wil je dat niet met je privacy.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
