Ik zat gisteren met mijn thee voor de tv, afstandsbediening in de hand, en dacht: wat zou er gebeuren als ik opeens niet meer kon zingen? Of als mijn stem het begaf? Of als iemand naast me zei: ‘Schat, ik hoor je niet meer.’ Dat is natuurlijk flauw, want Freek Rikkerink is geen zanger, maar Freek Rikkerink is wel muzikant. En muzikant zijn als je hoort dat je ziek bent – écht ziek – dat is alsof je wordt uitgezet bij een feestje waar je net goed op gang kwam.
Maar Suzan en Freek? Die gaan niet zitten huilen met een zak chips. Nee, die schreeuwen het uit. Op hun nieuwe album. “F*cking machteloos!” roept Suzan, en ik schrik van mijn thee. Niet van de taal – hoor, ik ben geen dominee – maar van de pijn erachter. Want als je “f*cking” zegt, dan ben je niet meer beleefd. Dan ben je gewoon boos. En verdrietig. En kapot.
Ze hadden vroeger zo’n nette uitstraling, hè? Mooie jurken, nette manier van praten, altijd een glimlach voor de camera. Alsof alles goed is. Maar nu? Nu hoor je de rauwe randen. De woede. De machteloosheid. En dat is juist mooi. Want het is écht. Geen glimlach. Geen pose. Gewoon: ik ben kapot, en ik zeg het.
Ik vraag me af of mensen dat wel willen horen. Of we niet liever hebben dat artiesten glimlachen, zingen over liefde en zomer, en zeggen dat alles goed komt? Maar Suzan en Freek doen het anders. Ze zeggen: kijk, dit is het. Dit is ziekte. Dit is angst. Dit is liefde die blijft, ook al weet je niet hoe lang.
En dan schreeuw je. Gewoon. F*cking hard.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
