René van der Gijp zit te lunchen met een stukje kaas op een cracker, en dan zegt hij ineens: “Hij is zó nep!” Alsof hij een vlieg uit zijn thee blaast. Het gaat over Jesse Klaver. Niet over zijn haar, niet over zijn glimlach, maar over zijn intenties. Of beter gezegd: volgens René heeft-ie geen intenties. Althans, geen echte.
Het begon allemaal onschuldig. Wilfred Genee, altijd vrolijk en met een goed gekamd haar, komt langs bij Vandaag Inside. Hij legt een vloertje. Letterlijk. Voor een nieuwe show. En Jesse helpt mee. Samen buigen ze over tegels, zweet op het voorhoofd, kleding een beetje vies. Mooi plaatje. Mooi verhaal. Mensen doen iets nuttigs. Samen. Voor het klimaat. Of zoiets.
Maar René? René ziet het anders. Hij ziet geen vloer. Hij ziet een façade. “Nep!” roept hij. Niet zacht. Niet in zijn kop. Maar hardop, in beeld, met ogen die zeggen: “Denk je nou echt dat ik dit geloof?” Alsof Jesse Klaver een kerstman is die in juli cadeautjes uitdeelt.
Waarom? Omdat het te mooi is. Te netjes. Te… gepland. René houdt niet van geplande warmte. Hij wil rauw. Hij wil eerlijk. En als een politicus met een hamer staat, vraagt René zich af: “Speelt hij toneel of is hij echt?” En in dit geval: toneel.
Maar wacht. Is het nou zo gek dat iemand iets wil doen? Moet het altijd over macht of populariteit gaan? René denkt van wel. Jesse denkt van niet. En wij zitten tussenin, met een kop thee, afstandsbediening in de hand, en denken: wie geloof ik nou?
Misschien is Jesse niet perfect. Misschien is het vloertje een beetje reclame. Maar is het nou zo erg als iemand probeert iets goeds te doen – zelfs al is het op tv? René denkt van wel. Hij denkt: als het op tv is, is het nep. En als het nep is, is het niets.
Maar ik zeg: misschien is het genoeg dat hij het probeert. Zelfs al staat René ernaast met een cracker en een boos gezicht.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘