Weet je wat het probleem is met olifanten? Ze passen niet door de deur. En toch staat er nu al jaren een in de kamer van Nederland. Iedereen ziet hem, maar niemand durft te zeggen: ja, hoor, daar staat-ie. Tot nu.
Gordon sprak het hardop uit. Bij Vandaag Inside, van SBS, waar ze meestal praten over wie er ruzie heeft met wie of welke beroemdheid weer een nieuwe look heeft, zei hij iets wat je zelden hoort: dat homoseksualiteit in sommige buurten van Amsterdam steeds minder wordt geaccepteerd. En hij noemde de reden. Niet voorzichtig. Niet met een glimlachje. Gewoon: het is zo.
En dan gebeurt er iets vreemds. Wierd Duk, die normaal over andere dingen schrijft in de Telegraaf, zegt: ja, eindelijk. Eindelijk iemand die de olifant benoemt. Niet beledigt. Niet boos. Maar blij. Alsof iemand eindelijk de lamp heeft aangedaan in een donkere kamer waar iedereen struikelde.
Maar wacht. Is het wel zo slim om blij te zijn met een man die in één keer alles zegt wat anderen niet durven? Of is het juist gevaarlijk? Want als er één olifant is, zijn het er vaak meer. En als je er één benoemt, moet je ook de andere zien. Anders wordt het schreeuwen tegen de wind in.
Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en denk: waarom pas nu? Waarom duurt het zo lang voordat iemand iets zegt wat iedereen weet? Is het moed? Of gewoon slechte timing?
De media houden van drama. Maar soms is de werkelijkheid gewoon saai. Mensen leven naast elkaar. Soms botst dat. En dan moet je praten. Niet schreeuwen. Niet wijzen. Praten. Zonder microfoon. Zonder camera. Zonder olifant.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘