Altijd Zes bureau kans

Wat gebeurt er als je denkt dat je met een paar handjes schudden en een vleugje charme een media-imperium kunt bouwen? Dan word je Altijd Zes. Een bedrijf dat struikelend het succes vond, zoals de eigenaar het poëtisch verpakt – maar waarvan de groei eerder een triomf van toeval dan van strategie is.
Ik dacht: beetje bellen, beetje mailen, hoe moeilijk kan het zijn?
Een zin die klinkt als het zelfverzekerd gebral van een pas afgestudeerde met een glas rosé in de hand en een plan van niks. En toch: het werkte. Of liever: het werkt. Want ondanks het gebrek aan businessplan, zonder KPIn van betekenis of een schaalmodel dat houvast biedt, groeit Altijd Zes. Niet omdat het slim is. Maar omdat het op het juiste moment de juiste mensen in de wacht sleepte. En in de creatieve economie is timing vaak belangrijker dan competentie.
De werkplek is een mix van woonkamer, startup-fantasie en ongebreidelde opportunisme. Vriendschap, creativiteit, ondernemerschap – alles door elkaar. Een mooie metafoor voor de Nederlandse mediapolder: alles is persoonlijk, niets is structureel. Geen sprake van professionalisering, eerder van een permanente improvisatie. Maar daar zit nu juist de kracht. Want in een tijd waarin iedereen met een CRM-systeem en een pitchdeck denkt te kunnen concurreren, is het juist het gebrek aan systeem dat aantrekt. Authenticiteit als businessmodel – verkocht als ondernemerschap, maar gefinancierd door het wantrouwen tegen alles wat te netjes is.
Maar blijf staan? Dat betwijfel ik. Want wat werkt bij groeiende onderneming in een markt die snel professionaliseert? Schaalbaarheid. En daar heeft Altijd Zes niets op voorbereid. Geen proces, geen rolverdeling, geen kille administratie die winst maakt van emotie. Alleen een netwerk van vrienden die toevallig goed scoren.
Het probleem is niet dat ze te weinig doen. Het probleem is dat ze denken dat doen voldoende is. Maar in media is doen nooit voldoende. Je moet weten waarom je het doet, aan wie je het verkoopt, en hoeveel je er per seconde aan verdient. Zonder dat is het geen ondernemerschap. Het is een langdurige lunch.
De toekomst? Kortetermijn. Zolang de stroom aanvragen blijft en de juiste namen blijven tekenen, zal het voortdurend ‘struikelen’ als succes worden verkocht. Maar struikelen is geen strategie. Het is gewoon pech die toevallig goed uitpakt. En op een dag – wanneer de wind draait – struikel je niet meer naar boven. Dan struikel je naar beneden.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business