Eén keer zitten, en dan alweer zo’n mail. Jaimie Vaes dacht vast: ik kom er gezellig bij, praat wat uit mijn hart, en dan? Dan krijg je een schop onder je kont via de redactie.
Wilfred Genee zat maar te grijnzen in zijn stoel, alsof hij net een koekje had gepikt uit de koffietafel. Vraagje hier, zinnetje daar. Maar Jaimie zag het anders. Ze dacht: ik deel iets persoonlijks, en hij maakt er een show van.
Het begon zo onschuldig. Een podcast. Geen grote zaal, geen publiek, gewoon twee mensen. Maar ja, Wilfred is Wilfred. Hij vraagt niet hoe het weer is, nee, hij gaat meteen voor het diepe. En Jaimie? Die dacht blijkbaar: ik ben sterk, ik doe het. Maar sterk zijn is niet hetzelfde als onkwetsbaar zijn.
En dan? Dan komt het management. Niet boos, nee, woedend. Een mailtje zo lang als een soapscript. “Ongepast. Ongevoelig. Ongezellig.” Drie keer on- en dan pas de punt.
Maar wie heeft er nou gelijk? Moet een interviewer stil blijven zitten als iemand huilde? Of moet hij gewoon doorgaan, want ja, het is nu eenmaal een gesprek?
Wilfred denkt: ik stel vragen. Jaimie denkt: jij maakt mij klein.
Maar weet je wat het is? We kijken allemaal naar dezelfde mensen, maar zien nooit hetzelfde. De ene keer is iemand sterk, de andere keer gebroken. En Wilfred? Die zit daar maar, met zijn microfoon, denkend dat hij helpt. Terwijl Jaimie denkt: helpen? Jij maakt het juist erger.
En wij? Wij kijken toe. Met een kop thee. En denken: had ik nou maar een afstandsbediening voor dit gesprek. Dan had ik op pauze gedrukt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘