Ik zat gisteren op de bank, thee in de hand, en dacht: wat zou jij doen als je koningin was en iemand liep langs alsof je een plant was? Gewoon, zonder groeten, zonder knikje, zonder ‘dag lieve koningin, fijne dag nog’. Dat gebeurde blijkbaar in een hotelgang. En niet zomaar een gang – nee, een gang waar koningin Máxima doorheen liep, statig als altijd, vast met een gedachte als: ‘Ik ga nu rustig naar mijn kamer, een boek lezen, misschien een plaatje van Brel opzetten.’
Maar nee. Dan komt Rick Evers aan. Royaltyjournalist. Mensen die royalty’s volgen, zoals anderen hun voetbalteam volgen. Alleen dan met minder vlaggetjes en meer notitieblokjes. En wat doet-ie? Hij loopt gewoon langs. Alsof Máxima een schilderij is. Of een vaas. ‘Ze were not amused’, zeggen de Britten dan. En dat klopt. Want in dit wereldje telt etiquette. Zelfs als je geen kroon op hebt, weet je: als je Máxima tegenkomt, zeg je iets. Een ‘goedemiddag’, een glimlach, een knikje. Al is het maar omdat je weet dat er altijd iemand kijkt. En dat die iemand morgen in de krant staat.
Maar Rick? Hij liep door. Alsof hij haast had. Alsof zijn hotelkamer hem riep met een warme douche en een Netflix-account. En nu is het team van Máxima niet blij. En Máxima zelf al helemaal niet. Niet omdat ze zo superieur is, maar omdat het gewoon raar is. Alsof je iemand herkent, iemand die je al jaren ziet, en dan gewoon doorloopt. Alsof je oogcontact vermijdt bij de koffieautomaat op kantoor. Ongemakkelijk. Onbeleefd. Een beetje kinderachtig.
Maar ja. Journalisten zijn ook mensen. En soms vergeten ze dat. Ze denken: ik schrijf over jou, dus ik hoef niet meer te groeten. Alsof de afstand die ze moeten bewaren ook geldt voor ‘dag lieve koningin’. Maar dat is het juist: de afstand moet er zijn, maar de beleefdheid niet. Zeker niet als je iemand in een hotelgang tegenkomt. Dan ben je geen journalist. Dan ben je een mens met een sleutelkaart.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘